زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - اسلام و جامعه واحد جهانى

آثار تمدنهاى برباد رفته پيشينيان و گرفتن عبرت، از زندگى آميخته به گناه و ظلم آنها، سير نماييد:

فَسِيرُوا فِي الْارْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ‌ [١]

پس در روى زمين بگرديد و ببينيد عاقبت تكذيب كنندگان چگونه بود!

و نيز مردم را بسوى اصلاح در زمين و دورى از افساد در آن دعوت مى‌نمايد:

وَلا تُفْسِدُوا فِي الْارْضِ بَعْدَ اصْلاحِها [٢]

و در زمين پس از اصلاح آن فساد نكنيد.

و زمانى ديگر مجموع روى زمين را ميراث صالحان و نيكان مى‌شمارد كه سرانجام بر آن مسلط خواهند شد:

انَّ الْارْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصّالِحُونَ‌ [٣]

بندگان شايسته‌ام وارث (حكومت) زمين خواهند شد.

ج: قرآن مجيد صريحاً دستور مى‌دهد كه مسلمانان در اجراى وظايف الهى خود مقيد به ماندن در نقطه خاصى نباشند، و اگر نتوانند در نقطه‌اى آنها را اجرا كنند به نقاط ديگر از كره زمين مهاجرت نمايند و خوددارى كنندگان از مهاجرت را سرزنش و توبيخ مى‌نمايد:

قالُوا الَمْ تَكُنْ ارْضُ اللَّهِ واسِعَةً فَتُهاجِرُوا فِيها [٤]

[١]. سوره نحل (١٦) آيه ٣٦.

[٢]. سوره اعراف (٧) آيه ٥٦.

[٣]. سوره انبياء (٢١) آيه ١٠٥.

[٤]. سوره نساء (٤) آيه ٩٧.