زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧ - اسلام و رهبانيت

مباين مى‌باشد.

از همه اينها گذشته در قرآن مجيد رهبانيت رايج در ميان نصارى يك نوع بدعت مذموم شمرده شده است:

وَرَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ الَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّهِ فَما رَعَوْها حَقَّ رِعايَتِها) [١]

و رهبانيتى را كه آنان ابداع كرده بودند، ما بر آنان مقرر نداشته بوديم گرچه‌هدفشان جلب خشنودى خدا بود ولى حق آن را رعايت نكردند.

مجموع اين مدارك نظر اسلام را درباره رهبانيت كاملًا روشن مى‌سازد. ولى در اينجا يك مسأله باقى مى‌ماند و آن اينكه: آيا در مذاهب ديگر رهبانيت وجود داشته است؟

از مدارك اسلامى چنين برمى‌آيد كه يك نوع از رهبانيت در مذهب مسيح بوده اما با رهبانيت كنونى و برنامه تاركان دنيا بسيار فرق داشته است، زيرا از ظاهر جمله‌ ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ الَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّهِ‌ چنين استفاده مى‌شود كه خداوند يك نوع رهبانيت براى آنها مقرر داشته است كه به منظور تحصيل خشنودى پروردگار بوده، ولى آنها حدود آن را رعايت ننموده و به جاى آن نوع ديگرى كه قرآن آن را بدعت شمرده اختراع كردند.

اين مطلبى است كه از ظاهر آيه فوق- بدون حذف و تقدير- برمى‌آيد، ولى چون اين معنى در نظر عده‌اى از مفسران خوشايند نبوده و فكر

[١]. سوره حديد (٥٧) آيه ٢٧.