بررسى طرق فرار از ربا - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣ - عكس العمل يهوديان در مقابل اين حيله

١- كسانى كه دست به چنين حيله‌اى زدند و در اين امتحان الهى سرافكنده شدند و خداوند حيله آنها را نپذيرفت. آيه ١٦٣ اشاره به اين گروه دارد و آنها را افرادى فاسق شمرده است.

٢- عدّه‌اى كه در برابر اين نافرمانى و منكر ساكت ننشستند و به فريضه مهم و اساسى امر به معروف و نهى از منكر پرداخته و گروه نخست را موعظه كردند، كه قرآن از آنها به نيكى ياد كرده است.

٣- گروه سوم كسانى بودند كه اهل مسامحه و سكوت بودند و حتّى به آمرين به معروف اعتراض كرده، مى‌گفتند: «آنها را رها كنيد، تا خداوند خود آنها را عذاب كند، شما كارى به كار آنها نداشته باشيد».

آيه ١٦٤ ناظر به حال دو گروه اخير است، توجّه كنيد: «وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً قالُوا مَعْذِرَةً إِلى‌ رَبِّكُمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ‌؛ و (به ياد آر) هنگامى را كه گروهى از آنها (به گروه ديگر) گفتند: «چرا جمعى (گنهكار) را اندرز مى‌دهيد كه سرانجام خداوند آنها را هلاك خواهد كرد، يا به عذاب شديدى گرفتار خواهد ساخت؟! (آنها را به حال خود واگذاريد تا نابود شوند!)» گفتند: ( «اين اندرزها،) براى اعتذار (و رفع مسئوليّت) در پيشگاه پروردگار شماست، بعلاوه شايد آنها (بپذيرند، و از گناه بازايستند، و) تقواپيشه كنند!»

اين آيه، هم به گروه «آمرين به معروف» اشاره دارد و هم به گروه «عافيت طلبان و ساكتان»!