پنجاه درس اصول عقايد براى جوانان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٤ - پيامبرشناسى

است برويم!

از سوى ديگر: آيا اين هيچ صحيح است كه انسان خود را دربست در اختيار ديگرى بگذارد، و سخنان او را بدون چون و چرا بپذيرد؟

مگر پيامبران انسان‌هايى همچون خود ما نيستند؟ چگونه ما خود را در اختيار انسان‌هايى همچون خود ما بگذاريم؟

پاسخ‌ها:

امّا با توجّه به چند نكته، پاسخ همه اين سؤالات روشن مى‌شود و موقعيّت پيامبران در نظام زندگى انسان‌ها معلوم مى‌گردد.

١- ما بايد بدانيم كه علم و دانش ما محدود است، و با تمام پيشرفت‌هايى كه در تمام علوم و دانش‌ها نصيب بشر شده هنوز آنچه را كه ما مى‌دانيم در برابر آنچه نمى‌دانيم همچون قطره‌اى در برابر دريا، و كاهى در برابر كوه است، و يا به گفته بعضى از دانشمندان بزرگ تمام علومى را كه ما امروز در اختيار داريم الفبائى براى كتاب بزرگ عالم هستى محسوب مى‌شود.

به تعبير ديگر: قلمرو قضاوت و درك عقل ما منطقه كوچكى است كه شعاع علم و دانش آن را روشن ساخته و ما از بيرون آن به كلى بى‌خبريم.

پيامبران مى‌آيند و اين منطقه وسيع را تا آنجا كه ما نياز داريم روشن مى‌سازند. در حقيقت عقل ما همچون نورافكن قوى و نيرومندى است، امّا پيامبران و وحى آسمانى همچون يك خورشيد