هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٢٤٤
مزيل وزرى از اوزار [١] آثام و كفارت [٢] گناهى از گناهان است ؛ چنانچه مؤيد اين معنى ، مروى است كه چون آيه [٣] «مَن يَعملْ سوءا يُجزَ به » [٤] نزول فرمود ، ابابكر گفت: كيف الفرح بعد هذه الآية . حضرت نبوى عليه السلامفرمود كه: «غفر اللّه لك يا أبابكر ، أ لست تمرض؟ أ لست تصيبك الأذى؟ أ لست تحزن؟ فهذا ما تجزون به» [٥] يعنى: آمرزش خداى برتو باد اى ابابكر! نه آخر بيمار مى شوى؟ نه [٦] آخر به مصيبت ها مبتلا مى گردى؟ نه هر وقت [٧] از حوادث روزگار اندوه مى يابى؟ [٨] اين جمله ، جزاى سيّئات شماست كه مؤمنانيد . [٩] و بى شك اين امر ، واسطه آن شود كه بنده در حال رؤيت مكاره و بليّات اين جهان فانى ، رقاب خود را از قيد عذاب آن جهانى ، خلاص يابد و نعيم و شادمانى جاودانى را ملاحظه فرمايد و از اين معنى ، او را بهجتى روى نمايد كه با وحشتى كه نفس ، بدان مفطور است مقاومت كند تا صدمات احزان ، او را در ورطات فزع و فغان نيندازد [١٠] و غولان كرب و ملامت ، او را [١١] از نهج شرع حضرت رسالت ، بيرون نبرند . پنجم كمال محبّت حق ـ جلّ شأنه ـ و بى شك اين امر ، موجب استغراق سرّ بنده گردد در تحصيل رضا و مطلوب حضرت محبوب و فراغ خاطر وى از محبّت جميع مألوف و مرغوب و چون اين حال دست دهد ، تلاطم امواج عشق ، كشتى مراد [١٢] او را در درياى مراد دوست ، غرق گرداند ، تا مراد او را عين مراد خود داند و در حين ورود بلا و نزول قضاى كلمه «كلّما يفعل المحبوب محبوب» برخواند و از شرّ شكايت و اعتراض ، نطقا و قلبا محفوظ ماند .
[١] ف: + و.[٢] ف: كفاره .[٣] ف: + كريمه .[٤] سوره نساء ، آيه ١٢٣ .[٥] مسند أحمد ، ج ١ ، ص ١١ و المستدرك على الصحيحين: ج ٣ ، ص ٧٤: «غفراللّه لك يا أبابكر؛ ألست تمرض؟ألست تنصب؟ ألست تحزن؟ ألست تصيبك اللواء؟ قال: بلى. قال: فهو ما تجزون به».[٦] م: ـ نه .[٧] ف: وقتى .[٨] ف: مى رانى .[٩] ف: ـ كه مؤمنانيد .[١٠] ف: نيندازند .[١١] ف: ـ را .[١٢] ف: مرام .