هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٢٩٢

الكافرين ـ عليه الصلاة والسّلام ـ [١] مى فرمايد كه: «بميريد پيش از آن كه بميريد» . يعنى در خلع لباس ذمايم صفات و قلع اساس شهوات و لذّات ، سعى نماييد و خود را از اوصاف حجابيّه بشرى ، پاك سازيد و هستى موهوم خود را در بحار تجلّيات ، فانى گردانيد و در اين حينى [٢] كه توانايى داريد تا به خلعت حيات [٣] معنوى باقى كه توحيد عيانى [٤] است ، مشرّف شويد و به عزّ سعادت عقبى كه عرفان و لقاى ربّانى است ، فايز گرديد ، پيش از آن كه [٥] شعار مستعار حيات فانيه را [٦] از ابدان شما سلب نمايند و دثار اختيار جزوى را از شمار بربايند و در آبار ادبار ، شما را معقود وثاق خسران و شقا [٧] بمانند .

نظم

تا كه [٨] دستت مى دهد كارى بكنپيش از آن كز تو نيايد هيچ كار اى سعادتمند! سالكان مسالك دين و ناسكان مناسك يقين ، طى صحيفه هر شيوه اى از مطالب نفسانى و شهوات جسمانى را موتى دانسته اند ؛ چه هر حالى كه حال الحيات حاصل بود ، به موت زايل شود و چون حيات صورى ظاهرا مؤسّس [٩] بر لذات و راحات زايله دنيوى است ، لاجرم قمع اصل هر لذّتى [١٠] و ترك وصل هر راحتى ، موتى بود به حسب ظاهر و ليكن [١١] مثمر حياتى بود به حسب باطن ؛ زيرا كه رفع عقبات ضلال ، مورث انوار جمال بود .

نظم

{ تا نميرى هم ز يك يك چيز توكى نهى گامى در اين دهليز تو } و طالبان مسند سرور را در استهدام ابنيه شرور كه موجب قصور جَنان و سبب