هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٢٧٧
بُعد «و قيل بعدا » [١] به زاويه قرب «من تقرّب إلى اللّه شبرا تقرّب إليه ذراعا» [٢] رسد [٣] و از دل غموم معصيت و قيد [٤] هموم دار آخرت ، به جان امان يابد ؛ چنانچه در حديث نبوى هم مصدّق اين معنى وارد است كه: «إنّ العبد إذا اعترف ثمّ تاب تاب اللّه عليه» [٥] يعنى چون بنده بر اسائت اعمال خويش مطلع شود و به تقصيرات ، معترف آيد و از مافات ، نادم و بر تدارك آن ، عازم و بر صرف باقى عمر در طاعات ، جازم گردد حضرت اللّه ـ تعالى و تقدّس ـ گناهان او را عفو فرمايد و او را از زمره مقبولان گرداند ؛ چه دست عنايت [٦] بى علّت او آلايش بسيارآلوده روزگار را به درياى عفو [٧] شسته و بدرقه كرم بى نهايت او بس مغرقان بحر هلاك را از غرقاب معاصى رهانيده . [٨]
نظم
عفو او بخشيده هم چون ما بسىلطف او شامل به حال هر كسى و چون در لفظ حديث قدسى ، «يا ابن آدم» واقع است ، برهان صحّت نسبت با [٩] آدم و آدميّت توبه تائب [١٠] بود كه «و عصى آدم ربّه فغوى ثمّ اجتباه ربّه فتاب عليه و هدى » [١١] بلكه به موجب نصّ با درايت «يا أيها الّذين آمنوا توبوا إلى اللّه توبةً نصوحا » [١٢] أي خاليا عن الشوائب ، بر هر مؤمنى كه طالب نجاح و جوياى فلاح است ، توبه واجب و لازم است ؛ زيرا كه احكام اضداد در جبلت انسان ، مركوز و اصول خير و شرّ در طينت او معجون است و تخليص جوهر شريف انسانى از خبايث آثار شيطانى ، ممكن نيست مگر به گذار احدى النارين ؛ آتش ندم يا نار جهنّم . پس مبادرت تخليص [١٣] به أخفّ النارين پيش از طى بساط اختيار ، دأب اخيار و رسم ابرار است .
[١] سوره هود ، آيه ٤٤ .[٢] مسند أحمد ، ج ٥ ، ص ١٥٥ ، عوالي اللئالي ، ج ٤ ، ص ١١٦ .[٣] ف: ـ رسد .[٤] ف: ـ و قيد .[٥] صحيح البخاري، ج ٥، ص ٥٩.[٦] . ف: غايت .[٧] ف: ـ عفو .[٨] ف: رهانيد .[٩] . ف: بسبب يا .[١٠] ف: نائب.[١١] سوره طه ، آيه ١٢١ و ١٢٢ .[١٢] . سوره تحريم ، آيه ٨ .[١٣] م : ـ تخليص.