هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٢٥٠

فتور تا حدّ [١] فراغ و از اين جهت بود كه حضرت نبوى عليه السلام فرمود كه: «استتمام المعروف خيرٌ من ابتدائه» [٢] يعنى به انجام رسانيدن كار خير ، بهتر از آغاز كردن است . سيوم [٣] بعد العمل و [٤] در اين حال ، ناگزير است از صبر ، چنانچه منع كند [٥] نفس را از بزرگ داشتن عمل خود تا [٦] محفوظ ماند از آفت عجب و منع كند از افشا و اظهار آن تا مصون ماند از شرور سمعه ؛ چه اظهار طاعات و افشاى عبادات ، مهبط [٧] اجور و منتج ويل و ثبور است .

نظم

آنها كه كمال نفس جويندبا ديو هوا به گفت و گويند هرگز ندهند وايه نفسدايم شكنند پايه نفس تا جان ، سپر بلا نسازىباشد همه طاعت تو بازى از زهد و عبادت ريايىهرگز نرسد كسى به جايى بگذر ز منّى و هم ز مايىگر طالب رحمت خدايى بگذار طريق خودفروشىتا خلعت لعنتش نپوشى بر محنت دوست ، صبر مى كنغم را به رضا تو جبر مى كن ابن عبّاس رضى الله عنه فرمود كه: صبر در قرآن بر سه مرتبه است ؛ اول بر اداى فرايض و اين صابر را عند اللّه سيصد درجه است . دوم [٨] صبر از محارم و او را ششصد درجه است . سيوم [٩] صبر بر صدمت اول مصايب و اين صابر را نهصد درجه است و فضل اين مرتبه بر مراتب ديگر از آن جهت است كه هركه مؤمن صادق است ، بر اداى فرايض و [١٠] اجتناب از محارم ، صبر تواند كرد . اما صبر بر اول سطوت ورود مصايب