هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٢٤٩

و ثواب بر اراضى نفوس طاهره [١] ايشان باران اند و چندان روح و ريحان و مغفرت و رضوان بر فرق قابليّات ايشان نثار شود كه آسودگان مهد عافيت ، آرزو كنند كه كاشكى ايشان نيز ارّه بلا كشيدندى و اعضاى ايشان را در دنيا به مقراض جفا بريدندى .

نظم

هميشه اهل وفا خلعت بلا پوشندز دست دوست مى محنت و جفا نوشند به راه تير قضا جان و دل نشانه نهندبراى صيد رضا از پى عنا كوشند اى سعادتمند! صبر بر سه نوع است: يكى فرض چون صبر بر مواظبت طاعات مفروضه و از ارتكاب محظورات معاصى و كباير مناهى . دوم [٢] مستحب چون صبر بر اداى نوافل و [٣] سنن و بر وقوع بليّات و محن و از ارتكاب صغاير ذنوب و آثام . سيوم [٤] مذموم چون صبر در مقام تهلكه و رؤيت مناهى و ملاهى . و اكابر دين گفته اند كه مطيع را در طاعت [٥] سه حالت است و در هر سه حالت به صبر محتاج است ؛ اوّل قبل العمل و در اين حال لابّد است از صبر در [٦] تصحيح نيّت و اخلاص و از دخول شوايب ريا و اين قسم از صبر نزد اهل تحقيق و علماى راسخ كه از حقيقت نيّت و اخلاص واقف [٧] اند و بر مكايد نفسْ مطّلع ، مشكل ترين اقسام است و از اين جاست كه حضرت رسالت عليه السلام فرمود:«إنّما الأعمال بالنيّات، و لكلّ امرئٍ ما نوى» [٨] يعنى به درستى كه [٩] اسباب جمله اعمال و روح آنها نيّات است و هر كسى را از ثمره اعمال بر قدر صحّت صدق نيّت و اخلاص و عزيمت او بهره خواهد بود . دوم حال العمل و در اين حال ، ناچار است ازصبر بر محافظت اركان و شرايط و آداب ملازمت حضور دل با محلّ اتمام و هم چنين صبر از آفات تكاسل و دواعى