١٤٢٩.امام جواد عليه السلام : بار خدايا ! تو نخستينى بى آن كه برايت آغازى توان شمرد ، و واپسينى بى آن كه برايت فرجامى تعيين توان كرد . ما را پديد آوردى ، نه براى علّتى ؛ بلكه به جبر . ما را اختراع كردى ، نه براى نيازى ؛ بلكه از سر قدرت [و قدرت نمايى] . ما را از سرِ حكمتت ابداع كردى به اختيار ، و امر و نهى مان كردى تا ما را بيازمايى ، و به ابزارها مجهّزمان كردى و ادوات در اختيارمان نهادى ، و نيرويمان بخشيدى و به فرمانبرى مكلّفان نمودى . پس فرمان دادى و مخيَّر گذاشتى ، و نهى كردى و [با آن] بر حذر داشتى. [١] بسيار عطا كردى و اندك خواستى . اما [با اين همه ، ]فرمان تو برده نشد و تو بردبارى ورزيدى ، و قدر تو شناخته نشد و تو بزرگوارى نمودى . پس تويى پروردگار عزّت و شوكت ، و بزرگى و كبريا ، و نيكى و نعمت ، و لطف و احسان ها ، و دهش و بخشش ، و به جا آوردن و وفا كردن . دل ها به گوهر تو احاطه نيابند و اوهام به صفتى از تو نرسند . هيچ چيز از آفريدگانت ، مانند تو نيست و هيچ چيز از ساخته هايت ، مثل تو نباشد . تو برتر از آنى كه به حس در آيى ، يا لمس شوى و يا حواسّ پنجگانه به تو رسند . كجا آفريده اى تواند كه آفريدگارش را دريابد؟! تو ـ اى معبود من ! ـ بسيار بالاتر از آنى هستى كه ستمكاران [و مشركان] در حقّ تو مى گويند.

٥ / ١٢

ستايش هاى نقل شده از امام هادى عليه السلام

١٤٣٠.امام هادى عليه السلام : ستايش ، خدايى را كه ما را از اهل طاعتش قرار داد و با كمك براى عبادتش ، توفيقمان بخشيد.

[١] يعنى : امر تو ، با تخيير همراه است و نهى تو ، جنبه تحذيرى دارد ، نه اين كه در اطاعت از امر تو و باز ايستادن از نهى تو ، مجبور و بى اختيار باشيم.