١٣٩٧.امام باقر عليه السلام : ستايش ، خداى را به شمار آنچه آفريده است . ستايش ، خداى را به مانند آنچه آفريده است . ستايش ، خداى را به اندازه همه آنچه آفريده است . ستايش ، خداى را به گستره كلماتش . ستايش ، خداى را به وزن عرشش . ستايش ، خداى را چندان كه او را خشنود گرداند . معبودى جز خداى بردبار و بزرگوار نيست . معبودى جز خداى والا و با عظمت نيست . ستايش ، خداى را كه پروردگار آسمان ها و زمين ها و ما بين آنهاست و پروردگار عرش بزرگ است.

١٣٩٨.امام باقر عليه السلام ـ در بيان ستايشى كه از هر ستايش ديگرى ، بى نياز م: بار خدايا ! تو را ستايش ، به همه ستايش هايت ، بر همه نعمت هايت ؛ تا ستايش به آن جا رسد كه تو ـ اى پروردگار ما ! ـ دوست مى دارى و مى پسندى.