١٢٦٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سپاس و ستايش ، خداى را بر لطف و احسانش ، و ستايشْ او را در آخرت و دنيا . سوگند به خدا كه اگر [از شدّت عبادت] اعضاى بدنم از هم بريده شوند و تخم چشم هايم آب شوند و بر سينه ام فرو ريزند ، هرگز نخواهم توانست شكرِ يك هزارم يك نعمت از نعمت هاى بى شمار خداوند عز و جل را به جا آورم ، و همه ستايشِ ستايشگران ، به حدّ يكى از نعمت هايى كه او به من داده ، نمى رسد .

١٢٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ستايش ، خداى را در علم او ؛ تا نهايت رضايتش . ستايش ، خداى را بعد از علم او ؛ تا نهايت رضايتش . ستايش ، خداى را همراه با علم او ؛ تا نهايت رضايتش ... . ستايش ، خداى را با همه ستايش هايش بر همه نعمت هايش . منزّه است خدا و ستايشْ او را ؛ تا نهايت رضايتش در علم او . خدا بزرگ تر است و اين ، حقّ اوست . .. . ستايش ، خداى را ستايشى كه هيچ كسى جز او ، آن را شماره نتواند ؛ پيش از هر كس و با هر كس و پس از هر كس . هيچ توش و توانى نيست مگر به مدد خداى والا و بزرگ ، [و سزاوار اوست آن] بزرگداشتى كه كسى جز او ، آن را شماره نتواند ؛ پيش از هر كس و با هر كس و پس از هر كس .

١٢٦٤.امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا در روز جنگ احزاب ، به درگاه خداوند عز و جل دعا كرد و گفت : «سپاس و ستايش ، خداى يگانه و بى انباز را . سپاس و ستايش ، خدايى را كه مى خوانمش و او پاسخم مى دهد ؛ اگرچه آن گاه كه او مرا مى خواند ، من در پاسخش كندى مى ورزم . سپاس و ستايش ، خدايى را كه از او درخواست مى كنم و او به من عطا مى كند ؛ اگرچه آن گاه كه او از من قرض مى طلبد ، من دريغ مى ورزم . سپاس و ستايش ، خدايى را كه از او عافيت مى طلبم و او عافيتم مى بخشد ؛ گرچه من به چيزى مى پردازم كه او مرا از آن نهى كرده است . سپاس و ستايش ، خدايى را كه هر گاه بخواهم ، در نهانم با او خلوت مى كنم و هر كارى كه داشته باشم ، بى هيچ واسطه اى ، با او در ميان مى گذارم ، و پروردگار من حاجتم را برآورده مى سازد» .