١٢٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در روز رستاخيز ، مردمان در بيابانى يكدست گردآورده مى شوند ، آن سان كه صدا و نگاه به همه آنها مى رسد . آن گاه ، بانگ دهنده اى بر مى خيزد و بانگ مى زند و مى گويد : «به زودى ، امروز اهل محشر پى خواهند برد كه چه كسى به گراميداشت سزاوارتر است» . سپس مى گويد : «كجايند آنان كه در خوشى و ناخوشى ، خداوند را سپاس و ستايش مى گفتند ؟» . پس ستايشگران كه شمارشان اندك است ، برمى خيزند و بى حسابرسى ، به بهشت مى روند .

١٢٤٥.الاحتجاج ـ به نقل از ابن عبّاس ـدر خبر احتجاج پيامبر صلى الله عليه و آله با چهل مرد از يهود ـ : يهوديان گفتند : ابراهيم عليه السلام از تو بهتر است! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «چرا؟» . گفتند : چون خداوند ، او را دوست صميمى خويش گرفت . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «اگر ابراهيم عليه السلام دوست او بود ، من ، محمّد ، حبيب او هستم» . گفتند : چرا محمّد ناميده شده اى؟ فرمود : «خداوند ، مرا محمّد ناميد و نام مرا از نام خودش برگرفت : او محمود (ستايش شده) است و من محمّد (ستوده) . امّت من در همه حال ، خداى را مى ستايند» .

١٢٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه كسى از شما از پروردگارش درخواستى كرد و اجابت ديد ، بگويد : «ستايش ، خدايى را كه با قدرت و شكوه او كارهاى نيك به انجام مى رسد» ، و هر كس در اجابتِ در خواستش كندى ديد ، بگويد : «سپاس ، خداى را در هر حال» .