٩٨٤.بحار الأنوار ـ به نقل از ابن مَتّويه ـ: اين نبشته ها را به زبان سُريانى يافتم كه از جمله چيزهايى بود كه بر اَخنوخِ پيامبر (ادريس عليه السلام ) فرود آمده بود : «... آسمان هاى زِبَرين و زمين هاى زيرين و آنچه در ميان آنهاست و آنچه زيرِ زمين است ، با زبان هايى روشن و ناروشن ، و نشانه هايى گويا و گنگ ، او را تسبيح مى گويند ، جايگاه هاى تسبيحشان براى خداشناسان ، روشن است و فروغ هاى تقديسشان ، بر خداباوران ، پوشيده نيست» .

٩٨٥.امام زين العابدين عليه السلام ـ در «مناجات انجيليه» ـ: گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يگانه و بى انباز نيست ؛ همو كه عطايش ، همه خلايق را ، فرا گرفته است و فرمان او در باره هر آن كس از آنان كه گم راهشان كرد يا هدايتشان نمود ، جارى است ، و مى دانَد كه چه كس فرمانش مى بَرَد و كدامين كس ، نافرمانى اش مى كند ، و با قدرتى جاويدان بر عالم هستى پادشاهى مى كند . پس آسمان ها و كران تا كرانِ آنها و زمين و سوياسويش ، و كوه ها و ريشه هايشان ، و درختان و شاخسارشان ، و درياها و ماهى هايشان ، و ستارگان در طلوع گاه هايشان ، و باران ها در جايگاه هايشان ، و دَدان و درندگان زمين ، و رودها و خيزابه هايشان ، و آب هاى شيرين و شور و وَزش بادها و گَرد و غبارهايشان ، و هر آنچه كه وصفى و نامى گيرد ، يا در مرز و اندازه اى گنجد ، از آنچه در ذهن به تصوّر آيد ، يا در قالب جسم يا اندازه درآيد ، يا به عَرَض يا جوهرى نسبت داده شود ، خُرد و ناچيز باشد يا مهم و سِتُرگ ، همگى او را تسبيح مى گويند .

٩٨٦.امام صادق عليه السلام ـ در دعا ـ: اى آن كه تاريكىِ شب و روشنايىِ روز ، و هر آنچه بر روى زمين و در قعر درياست ، تسبيحش مى گويند !