«و از آن [و مملوك] اوست هر آن كه در آسمانها و زمين است و كسانى كه در نزد اويند از بندگى اش گردنكشى نكنند و درمانده نمى شوند . شب و روز تسبيح مى گويند و سست نمى شوند» . [١]

«و ما آن صف كشندگانيم . ما آن تسبيح گويانيم» .

حديث

٩٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال ، فرشته اى را در زير عرش آفريده است كه به همه زبان هاى گونه گون ، او را تسبيح مى گويد .

٩٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پروردگار ما ـ كه نامش خجسته و بلند است ـ ، هر گاه به كارى فرمان دهد ، حاملان عرش ، تسبيح مى گويند . سپس آسمانيان فرودستِ آنان ، تسبيح مى گويند ، تا برسد به تسبيحگويى ساكنان اين آسمان زيرين .

٩٤٩.امام على عليه السلام ـ به نوف بِكالى ـ: سراسر ، به خداى پاك ، رو كن ؛ زيرا او مى فرمايد : « ... آرزوهاى بندگانم را پيوسته به خودم قرار داده ام ، و اميدشان را نزد خود ، براى آنانْ اندوخته ام و آسمان هايم را از كسانى كه از تسبيحگويى من خسته نمى شوند ، آكَنْده ام» .

[١] مراد از «نزد اويند» كسانى است كه از موهبت قرب و حضور برخوردار گشته اند ، و ممكن است بر فرشتگان مقرّب منطبق باشد . جمله «شب و روز تسبيح مى گويند و سست نمى شوند» به منزله تفسير جمله «و درمانده نمى شوند» است ، يعنى آنان را ضعف و خستگى نمى گيرد ، بلكه شب و روز ، بدون سستى ، تسبيح مى گويند . شب و روز تسبيح گفتن كنايه از دوام و بى وقفه بودن تسبيح است . خداوند متعال حال بندگان مقرّب و فرشتگان ارجمندش را چنين وصف مى كند كه آنان غرق در عبوديت او هستند و سرگرم عبادتش مى باشند و هيچ عاملى آنها را از اين كار باز نمى دارد (الميزان فى تفسير القرآن : ج ١٤ ص ٢٦٤) .