٢١٥.امام على عليه السلام : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ ، هر گاه بخواهد زمينيان را عذابى برساند، مى فرمايد : «اگر كسانى نبودند كه در پرتو جلال من، با هم دوستى مى كنند و مساجد مرا آباد مى سازند و سحرگاهانْ به استغفار مى پردازند ، اگر آنان نبودند ، بى گمان عذابم را نازل مى كردم» .

٢١٦.امام على عليه السلام : پيروان ما ، آنان اند كه در راه ولايت ما، بخشش مى كنند، در راه دوستى ما با يكديگر مهر مى ورزند ، و در راه زنده نگه داشتن امر [و مكتب] ما ، به ديدار هم مى روند؛ كسانى كه چون خشمگين شوند، ستم نمى كنند و چون راضى شوند ، اسراف نمى كنند، و براى همسايگانشان مايه بركت اند و نسبت به همنشينان خود، باصفايند.

٢١٧.امام على عليه السلام : اگر بازماندگانى از مسلمانان در ميان شما نبودند ، نابود مى شديد.

٢١٨.امام على عليه السلام : خداوند به سبب هفت مؤمن كه در يك آبادى باشند، [ بلا را ]از اهل آن آبادى دفع مى كند.

٢١٩.امام باقر عليه السلام : خداوند به سبب يك مؤمن، نابودى را از يك آبادى دفع مى كند.

٢٢٠.امام باقر عليه السلام : به آبادى اى كه هفت مؤمن [در آن] باشند ، عذاب نمى رسد.