دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٨

درآمد

بِرّ ، در لغت

واژه «بِرّ» ، در اصل ، مصدر و اسم مصدر[١] از ريشه «برر» به معناى خير و نيكى است ، چنان كه ابن منظور ، از يكى از واژه شناسان روايت كرده كه مى گويد : اِختَلَفَ العُلَماءُ فى تَفسيرِ «البِرِّ» ، فَقالَ بَعضُهُم : البِرُّ : الصَّلاحُ ؛ وَ قالَ بَعضُهُم : البِرُّ : الخَيرُ . قالَ : وَ لا أعلَمُ تَفسيرا أجمَعَ مِنهُ ، لِأَنَّهُ يُحيطُ بِجَميعِ ما قالوا . [٢] علما در تفسير بِرّ ، اختلاف نظر دارند . برخى گفته اند كه بِرّ ، به معناى صلاح است و ديگرى ، آن را خير معنا كرده و گفته كه : من ، تفسيرى جامع تر از خير براى آن نمى شناسم ؛ چرا كه شامل همه آنچه كه گفته اند ، مى شود . همچنين زمخشرى مى گويد : البِرُّ : اِسمٌ لِلخَيرِ وَ لِكُلِّ فِعلٍ مَرضِىٍّ . [٣] بِرّ ، نامى است براى خير و هر كار پسنديده . به عقيده برخى از لغت شناسان ، هر چند جامع ترين معناى «برّ» ، «خير» است ،