١١٨.امام صادق عليه السلام : هر كه به روزىِ قسمت شده قانع باشد، از اندوه و رنج و خستگى ، آسوده مى گردد. هر چه قناعت كم[ تر ] شود، خواستن و آزمندى افزوده مى گردد . آزمندى و خواستن دنيا، ريشه هاى هر بدى اى هستند و آزمندِ دنياخواه، از دوزخ نمى رهَد، مگر آن كه از اين خصلت[ ها] توبه كند.

١١٩.امام رضا عليه السلام : قناعت ، افزون بر خويشتندارى و حفظ منزلت [ خويش ] ، بار افزونخواهى و بندگى در برابر دنياداران را از دوش انسان ، بر مى دارد . راه قناعت را جز دو كس نمى پويند : آن كه به اندك مى سازد تا به پاداش آخرت برسد و آن بزرگوارى كه خود را از مردم فرومايه، كنار مى كشد .

٥ / ١٠

رضايت[١]

١٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كسى روزى اى دارد كه ناچار به او خواهد رسيد. پس هر كه به آن راضى شود ، برايش پُربركت خواهد شد و او را بس خواهد بود و هر كه به آن راضى نباشد، نه بركت خواهد يافت و نه او را بس خواهد بود . روزى، در پى انسان است ، آن گونه كه اجلش در پى اوست.

١٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال، بنده اش را با آنچه به او مى دهد، مى آزمايد . پس هر كه به قسمت خدا راضى باشد، خداوند به آنچه داده، بركت و وسعت مى بخشد و هر كه به آن راضى نباشد، بركت نخواهد يافت.

[١] . مقصود از اين عنوان ، راضى بودن انسان از تقدير خداوند (مانند آنچه در احاديث ١٢٠ و ١٢١ آمده) و يا راضى بودن خداوند متعال از انسان است (مانند آنچه در حديث ١٢٢ آمده است) .