دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٥

ب ـ روا بودن غيبت از بدعت گذار

٦١٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سه دسته اند كه آبروى آنان ، بر تو حرمتى ندارد: تظاهر كننده به گناه، پيشواى ستمگر ( / منحرف)، و بدعت گذار.

٦١٢٥.امام باقر عليه السلام : سه دسته اند كه حرمتى ندارند: فرقه گراى بدعت گذار ، پيشواى ستمگر ( / منحرف) ، و گنهكارى كه آشكارا گناه مى كند.

٦١٢٦.امام حسن عليه السلام : غيبت كردن از بدعت گذاران ، غيبت به شمار نمى آيد.

ج ـ محروميت از محبّت خدا و رستگارى و پذيرفته شدن اعمال

قرآن

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد ! چيزهاى پاكيزه اى را كه خدا براى شما حلال كرده است ، حرام مشماريد ، و از حد مگذريد ، كه خدا از حد گذرندگان را دوست نمى دارد» .

«كسانى كه بر خدا دروغ مى بندند ، رستگار نمى شوند» .

حديث

٦١٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، عمل بدعت گذار را نمى پذيرد تا آن گاه كه بدعتش را رها كند.

٦١٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، از بدعت گذار ، نه روزه اى ، نه نمازى، نه صدقه اى [ و زكاتى ] ، نه حجّى، نه عمره اى، نه جهادى، نه توبه اى و نه فِديه اى را نمى پذيرد . [١] بدعت گرا ، از اسلام خارج مى شود ، همچنان كه مو از خمير ، بيرون كشيده مى شود.