دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٩٣
٥٧٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در زُفتى آدمى همين بس كه بگويد: «حقّم را مى ستانم و از كمترينِ آن نمى گذرم» .
٥٧٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همنشينى بد ، زُفتى و ناسزاگويى و بدخويى است .
٥٧٤٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همنشينى بد ، زُفتى و سختگيرى و بداخلاقى ، شوم است .
٥٧٥٠.امام على عليه السلام : بخيل، [براى نبخشيدن] به انواع عذر و بهانه ها متوسّل مى شود .
٥٧٥١.امام على عليه السلام : بهانه تراشىِ فراوان ، نشانه بخل است.
٥٧٥٢.امام على عليه السلام : مال اندوزِ بخيل، براى كسى گِرد مى آورد كه از او سپاس گزارى نمى كند و بر كسى (خداوند) وارد مى شود كه عذرش را نمى پذيرد.
٥٧٥٣.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: خشم گرفتن بخيل بر بخشنده ، شگفت انگيزتر از بخل اوست .
٥٧٥٤.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: سخاوتمندان ، هنگام مرگ بخيلان ، شادمان مى شوند، و بخيلان ، هنگام گرفتار آمدن سخاوتمندان به فقر ، شادمان مى گردند.
٥٧٥٥.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: براى مردمانِ بخيل، ناديده گرفتن جرم بزرگ [ديگران] ، آسان تر است تا جبران كردنِ اندكْ احسان [ آنان ].
٥٧٥٦.معانى الأخبار ـ به نقل از شُرَيح بن هانى ـ: امير مؤمنان عليه السلام از فرزندش حسن بن على عليه السلام پرسيد: «فرزندم !... زُفتى چيست؟» . حسن عليه السلام پاسخ داد: اين كه [خرج كردن] اندك را اسراف بشمارى ، و آنچه را كه انفاق كرده اى ، هدر رفته بدانى.