٥٧١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در حديث معراج ـ: سپس در درياهاى نور ، افكنده شدم و امواج ، پيوسته ، مرا به جلو مى افكند تا آن كه جبرئيل عليه السلام در سِدرة المُنتهى [١] مرا گرفت.

٥٧١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، دريايى از نور دارد كه پيرامون آن ، فرشتگانى از نور بر فراز كوه هايى از نور هستند و دوردستشان ، نيزه هايى از نور است كه پيرامون آن دريا ، به تسبيح گويى مشغول اند [و مى گويند:] «پاكا پروردگار پادشاهى و سلطنت! پاكا خداوند فرّ و شكوه! پاكا آن زنده اى كه هرگز نمى ميرد! پاكا، مقدّسا، پروردگار فرشتگان و روح » . بنا بر اين ، هر كس اينها را روزى يك بار يا ماهى يك بار يا سالى يك بار يا در تمام عمرش يك بار بگويد ، خداوند ، همگى گناهان او را مى آمرزد ؛ اگر چه گناهانش به اندازه كف دريا يا ريگ هاى عالِج [٢] باشد يا از جهاد ، گريخته باشد.

٥ / ٣

درياى زندگى

٥٧١٤.امام زين العابدين عليه السلام : بار خدايا ! بر محمّد و دودمان او ، درود فرست و مرا از آنانى قرار ده كه جان هايشان به سوى بلندى شتافته است و همّت هايشان ، از عزّت در ميان مردمان ، فراتر رفته است و از اين رو، دل هايشان ، پيوسته شوريده است تا آن كه در باغ هاى پُرنعمت ، فرود آمده اند و از ميوه هاى نسيم [٣] چيده اند و با جام جانبخش نوشيده اند و در اعماق شادى ، فرو شده اند و در درياى زندگى ، غوطه ور گشته اند و در سايه سار كرامت ، آرميده اند. آمين ، اى پروردگار جهانيان !

[١] مكانى است در بهشت .[٢] عالِج: ريگستانى است خشك و بى آب ، ميان «فيد» و قربانگاه در راه مكّه و [ از مكّه ] چهار شبانه روز راه است.[٣] نسيم : باد خوش، نفس باد.