دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٦٥
٥٩١٨.امام على عليه السلام : بخشندگىِ مرد ، او را نزد دشمنانش [نيز] محبوب مى سازد و بُخلش ، او را نزد فرزندانش [نيز] ، منفور مى گردانَد .
ه ـ ننگ و شرمسارى در ميان مردم
٥٩١٩.امام على عليه السلام : بخل، ننگ است.
٥٩٢٠.امام على عليه السلام : بخل، ننگ [ و شرمسارى ] مى آورد و [بخيل را] به جهنّم ، وارد مى كند .
و ـ خوارى در ميان مردم
٥٩٢١.امام على عليه السلام : بخيل، در ميان عزيزانش [نيز] خوار است.
٥٩٢٢.امام على عليه السلام : بخل، همنشين خود را خوار مى كند و كناره گير از خود را عزّت مى بخشد.
٥٩٢٣.امام على عليه السلام : بخشندگىِ تهى دست ، او را بزرگ مى گردانَد ، و بخل ورزى توانگر ، او را خوار مى سازد.
٥٩٢٤.امام على عليه السلام : بخيل، هميشه خوار است.
٥٩٢٥.امام على عليه السلام : هر كه از بخشيدن مال خود بخل ورزد ، خوار مى شود.
٥٩٢٦.امام على عليه السلام : ثروت ، صاحب خود را اگر بخشش كند، ارجمند مى سازد، و اگر از بخشيدن آن بخل ورزد، خوار مى كند.
٥٩٢٧.امام على عليه السلام : براى حسود ، آسايش نيست ، و براى دلگير ، دوستى، و براى دروغگو ، مردانگى، و براى بخيل ، بزرگى، و براى خوار [ و زبون ] ، همّت.