بهداشت است. والدين در درجه اول خود بايد الگوى پسنديده‌اى در زمينه پاكيزگى و بهداشت باشند و فرزندان را به پاكى و تميزى تشويق كنند. علاوه اينكه آداب پاكى و طهارت اسلامى را به فرزندان خود آموزش دهند. از اين رو، شايسته است كه پدر و مادر به كودكان خود آموزش دهند تا:
١. بدون شستن دستها بر سر سفره ننشينند؛ ٢. پا روى سفره نگذارند؛ ٣. هنگام غذا خوردن سفره را آلوده به غذا يا بقاياى غذا نكنند و استخوان، هسته و ساير بقاياى غذا را روى سفره و نان نگذارند، بلكه آنها را در ظرف ديگر يا در كنار ظرف غذاى خود قراردهند؛ ٤. هنگام غذا خوردن لباس خود را كثيف نكنند؛ ٥. چيزى از بقاياى غذا، هرچند اندك، در ظرف خود باقى نگذارند؛ ٦. بعد از غذا خوردن، بر سر سفره و در حضور ديگران دندانهاى خود را خلال يا تميز نكنند و دست در دهان خود ننمايند؛ ٧. بعد از غذا، با دستمال كاغذى دهان و دستهاى خود را تميز نكنند كه اين كار برخلاف بهداشت است؛ به جاى آن از آب و در صورت لزوم از آب و صابون استفاده كنند؛ ٨. غذا را در ظرفهاى سر باز نگهدارى نكنند؛ ٩. تا آنجا كه ممكن است از غذاهاى مانده استفاده نكنند؛ به بعضى از غذاها از قبيل كالباس، سوسيس و امثال آن، كه غذاى مانده و از لحاظ حياتى كم‌ارزش‌اند، عادت نكنند. سعى كنند به جاى غذاهايى كه در مغازه‌ها عرضه مى‌شود و معمولًا به صورت اصولى و با مراعات موازين بهداشتى تهيه نمى‌شوند و از لحاظ اقتصادى نيز بصرفه نيستند، از غذاهاى خانگى استفاده كنند؛