روايت است كه كسى از دست پسرش نزد امام كاظم (ع) شكايت كرد.
حضرت فرمود:
او را نزن. از او دورى كن، ولى دورى و قهر تو طول نكشد. «١» در تنبيه كودكان لازم است به نكات زير توجه كنيم:
١. تنبيه بايد به عنوان آخرين روش تربيتى به كار گرفته شود؛ ٢. والدين نبايد به تنبيه بدنى متوسل گردند؛ ٣. تنبيه در حضور جمع به ويژه در مقابل دوستان كودك سودى در پى ندارد؛ ٤. در تنبيه، بايد عمل كودك نكوهش شود نه شخصيت او؛ ٥. لازم نيست تنبيه هميشه زبانى باشد؛ گاه يك نگاه ملامت‌بار، بى‌اعتنايى و مانند آن كار سازتر است؛ ٦. نبايد در تنبيه زياده‌روى كرد كه اثر خود را از دست مى‌دهد؛ ٧. به رخ كشيدن خوبيهاى همسالان كودك، در بيش‌تر موارد حس حسادت كودك را تحريك مى‌كند؛ ٨. كودك بايد علت تنبيه را بداند تا از آن كار دورى كند؛ ٩. تنبيه نبايد براى انتقام و تشفى خاطر انجام پذيرد؛ ١٠. يكى از راه‌هاى تنبيه براى نوجوانى كه گرايشهاى مذهبى دارد، اين است كه به او بفهمانيم خداوند از تخلف او خشنود نيست؛ ١١. اگر كودك از كار خود پشيمان شده و از رفتارش بازگشته است، بايد او را با مهر و نوازش پذيرفت. «٢»