نمونه‌هاى انسانيت سخن رفته و معيارهاى الگوگيرى در قالب داستان زندگى آنها ترسيم گرديده است. ثبات قدم و استوارى پيامبران، ادب آنان با خداوند تعالى، روش زندگى آنان، رابطه استاد و شاگردى حضرت خضر (ع) و موسى (ع) و اوصاف نيكان و خوبان در قرآن كريم ما را به الگوگيرى و روش الگويى رهنمون مى‌سازد.
در روايات اسلامى نيز به روش الگويى پرداخته شده است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
كُونُوا دُعاةَ النَّاسِ بِاعْمالِكُمْ وَ لا تَكُونُوا دُعاةً بِالْسِنَتِكُمْ. «١» مردم را با رفتار خود به حق دعوت كنيد نه با زبان خويش.
پايه اصلى شكل‌گيرى شخصيت كودك دوران هفت سال اول زندگى است و تقليد و الگوگيرى بنيان يادگيرى در اين دوران است. والدين، اطرافيان، همبازيها، دوستان و همنشينان، معلّمان و مربيان الگوهاى تأثيرگذار در تربيت دينى كودكان‌اند، ولى نقش پدر و مادر بيش‌تر است.
فرزندان از پدر و مادر بيش از ديگران تأثير مى‌گيرند. از اين رو، همواره دين و مذهب و اخلاق و گرايشهاى آنان را مى‌پذيرند. پيغمبر اكرم (ص) نقش گسترده و نافذ اين تأثيرپذيرى را اين‌گونه بيان كرده است كه «هر مولودى بر فطرت الهى زاده مى‌شود، مگر والدين او را يهودى، نصرانى يا مجوسى كنند.» «٢» والدين بيش از آنكه در امور دينى به فرزندان خود دستورى دهند، اعمال و رفتارشان الگو قرار مى‌گيرد. چشمان ظريف و تيزبين كودكان مانند