تربيت دينى فرزندان - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١٤٦
والدين بايد بكوشند نه تنها از نظر تشويق و تنبيه، بلكه از نظر ميزان توجه نيز با فرزندان خود به عدالت رفتار كنند. اگر بنا به علّتى يكى از فرزندان را بيشتر دوست دارند، نبايد علاقه خود را آشكار سازند. فرزندان به اين مسئله بسيار حساساند و تحمّل آن برايشان دشوار است.
گاه پارهاى مشكلات رفتارى در كودكان و نوجوانان ناشى از اين است كه احساس مىكنند پدر يا مادر به آنها علاقه و توجه كمترى دارد و چون نمىتوانند اعتراض خود را آشكارا بيان كنند، آن را به صورت عقدهاى در دل نگه مىدارند. پس از چندى اين عقده عاطفى به شكلهاى گوناگون از قبيل سركشى، ستيزهجويى، اضطراب و غيره بروز مىكند. گاه اينگونه اشخاص به افسردگى روحى مبتلا مىشوند و موفقيتهاى درسى آنان كاهش مىيابد. برخى از نوجوانان علّت انحرافات اخلاقى خود را اضطراب ناشى از همين آسيب ذكر كردهاند.
در برخى خانوادهها والدين ميان دختر و پسر تبعيض قائل مىشوند و حتى گاه اين مسئله را به زبان مىآورند و از اينكه مثلًا صاحب فرزند دختر شدهاند، اظهار ناخشنودى مىكنند و زن را موجودى بدبخت مىدانند. برخى ديگر جانب دختر را گرفته، در صورت بروز اختلاف، همواره پسر را سرزنش مىكنند. اينگونه برخوردها از نظر تربيتى آثار ويرانگرى دارد و بايد به كلى از آنها پرهيز كرد.
در روايتهاى اسلامى آمده است كه وقتى پيامبر اكرم (ص) با ياران خود مىنشست، حتى در نگاه كردن به آنان نيز مساوات را ارج مىنهاد و نگاه خود را برابر ميان اصحاب تقسيم مىكرد؛ در صورتى كه مىدانيم آنان از