آشناسازى فرزندان با اخلاق اسلامى و صفات انسانى و ايجاد عادتهاى پسنديده در آنهاست. تربيت اخلاقى در دوره قبل از دبستان، بيش‌تر از راه ايجاد عادتهاست؛ زيرا كودك هنوز از چنان رشد فكرى و روانى بهره‌مند نيست كه بتوان از راه آموزش قواعد و ضوابط اخلاقى، به تربيت اخلاقى او پرداخت. در دوره دبستان مى‌توان با آموزش مستقيم مقررات و اصول اخلاقى، كودك را به مراعات اين اصول واداشت.
بنابراين، پا به پاى رشد كودك بايد زمينه‌هايى فراهم آورد كه برخى امور پسنديده را در عمل تجربه كند و با تكرار و ممارست، عادتهاى نيكو در وجود او شكل گيرد. پدر و مادر بايد از همان سالهاى نخستين، كودك را وادارند كه گاهى مقدارى از خوراكيهاى خود را به اطرافيان ببخشد. اين كار «سخاوت» را در وجود او پرورش مى‌دهد.
از جمله صفات پسنديده كه بايد كودكان را از آغاز با آن آشنا ساخت، دستگيرى از نيازمندان و مستمندان است. براى اين منظور بايد كودك از نزديك با اين قبيل افراد و خانواده‌ها آشنا شود و شاهد كمك و دلجويى والدين خود به اين گونه افراد باشد و خود نيز به تدريج سهمى- اگر چه اندك- در اين امر برعهده گيرد.
درباره مراعات حقوق ديگران بايد كودكان را در عمل به طور مستقيم و غير مستقيم آموزش داد و عبور از خط كشى در خيابان، مراعات نوبت در صف اتوبوس، سر و صدا نكردن در آپارتمان و مانند آن نمونه‌هايى هستند كه در تربيت اخلاقى و اجتماعى كودكان بسيار مؤثّرند. «١» بايد دفاع از حق خود را به فرزندان تعليم داد تا وقتى وارد جامعه مى‌شوند افرادى ضعيف و ناتوان نشوند كه قادر به دفاع از حقوق خويش نيستند.