معاذ گويد: از رسول خدا (ص) شنيدم كه مى‌فرمود:
هيچ مردى فرزند خود را قرآن نياموزد مگر خداوند پدر و مادرش را در روز قيامت تاج پادشاهى عطا كند و دو لباس بهشتى به آنان بپوشاند كه هرگز مردم مانند آن را نديده باشند. «١» ب. ايجاد انس و عادت: تربيت دينى كودك در دوران قبل از دبستان محدود به ايجاد انس به مسائل دينى است. مشاهده آداب دينى و عبادتهاى مذهبى به ويژه نماز كه والدين و خواهر و برادر بزرگ‌تر به طور منظم در هر شبانه‌روز و به طور جدّى به جا مى‌آورند، در ذهن و روان كودك نقش مى‌بندد و نوعى انس روحى نسبت به اين اعمال و آداب در او پديد مى‌آورد.
با توجه به حسّ تقليد در كودك، معمولًا مشاهده مى‌شود كه كودك از سال دوم از حركات پدر و مادر در حال نماز تقليد مى‌كند و برخى كلمات و اذكار را به طور شكسته و بسته تكرار مى‌كند. اين حركات به تدريج كامل‌تر مى‌شود و كودك گاهى در كنار پدر و مادر به نماز مى‌ايستد. اگر اين حركات كودك با نوازش و تشويق والدين همراه شود، بر رغبت او افزوده شده، خاطره شيرينى از آنها در ذهن و روانش باقى مى‌ماند. همين تأثّرات روحى و خاطرات شيرين در آينده كودك و جهت‌گيريهاى بعدى او بسيار مؤثر است و در واقع نخستين سنگ بناى تربيت دينى و الهى كودك در اين سالها گذاشته مى‌شود.
بنابراين، نبايد اين قبيل اعمال يا حركات كودك را بى‌اهميت تلقى كرد، يا احياناً به آنها توجه نكرد. اين فرصت از نظر ايجاد آمادگى روحى براى شكوفايى‌