از اين رو، والدين نبايد فرزندان خود را در رفاه بى‌حدّ و حصر قرار دهند، بلكه بايد آنان را با كار و زحمت و سختى و شدّت آشنا سازند.
زندگى، سراسر مبارزه با مشكلات است و در راه زندگى پستيها و بلنديها، محروميتها و ناكاميها، شكستها و مصيبتها بسيار است. مربّى لايق كسى است كه جسم و جان آدمى را به خوبى پرورش دهد و او را براى مبارزه و مقاومت در صحنه پرفشار زندگى مجهز كند. «١» امام كاظم (ع) فرمود:
شايسته است كه طفل در كودكى با سختى و مشكلات اجتناب‌ناپذير حيات روبه‌رو شود تا در بزرگسالى، بردبار و صبور باشد. «٢» اسلام، پيروانش را از افراط در محبت و نازپرورده كردن فرزندان برحذر داشته است. آنان كه در مهرورزى و محبت فرزندان، زياده‌روى مى‌كنند و با روش ناپسند خود آنان را به بيمارى خودپسندى مبتلا مى‌سازند، در تعاليم اسلامى نكوهش شده‌اند؛ چنان كه امام باقر (ع) مى‌فرمايد:
شَرُّ الْآباءِ مَنْ دَعاهُ الْبِرُّ الَى الْافْراطِ. «٣» بدترين پدران كسى است كه در نيكى به فرزند زياده‌روى كند.
گاه وقتى كودكى با پيشامدى ناخوشايند رو به رو مى‌شود و براى مثال سرش به ديوار مى‌خورد يا به زمين مى‌افتد، منتظر عكس‌العمل والدين مى‌ماند. والدين ناآگاه در اين‌گونه موارد با محبتهاى بيجا مانند در آغوش گرفتن، بوسيدن، دست كشيدن بر عضو حادثه ديده و ... مراتب ناراحتى و