به درگاه خداوند متعال، توسل به ساحت مقدس معصومين (ع) و توجه به نقش تربيتى فرشتگان و شياطين، استمدادطلبى از عوامل غيبى و ماوراى طبيعى در تربيت فرزندان است. چه بسيارند فرزندانى كه به دعاى خير والدين خود به كمالات رسيدند و سعادتمند شدند. و چه بسيارند افرادى كه با تضرّع و التماس و ذكر توسلات، فرزندان خود را از مهلكه‌هاى گوناگون جسمى و روحى نجات داند و از شرّ شياطين ايمن ساختند و زمينه نصرت الهى را براى تربيت صحيح آنان فراهم آورند! از جمله عوامل ماوراى طبيعت، بنابر اعتقاد اسلامى، فرشتگان و شياطين‌اند كه به دليل محسوس و ملموس نبودن نقش آنها در تربيت، مورد توجه جدّى قرار نمى‌گيرند.
فرشتگان و شياطين در تربيت انسان مؤثرند و رابطه آنها با انسان رابطه‌اى طولى است؛ يعنى چون انسان اراده خير كند، فرشتگان در همان جهت او را راهنمايى و يارى مى‌كنند و چون انسان اراده شرّ نمايد، شياطين در همان جهت او را راهنمايى و يارى مى‌كنند، ولى هيچ يك از آنها بر انسان مسلّط نيستند و تا انسان خود راه نفوذ و زمينه و بستر مناسب را فراهم نكند، هيچ موجودى نمى‌تواند او را به سوى خير و شرّ راه ببرد. «١» امام على (ع) درباره تربيت حضرت محمّد (ص) به اين حقيقت اشاره كرده، مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ قَرَنَ اللَّهُ بِهِ ص لى الله عليه مِنْ لَدُنْ أَنْ كَانَ فَطِ يما أَعْظَمَ مَلَكٍ مِنْ مَ لَا ئِكَتِهِ‌