پيش از پرداختن به پاره‌اى از تفاوتهاى دختر و پسر در تربيت به ديدگاه اسلام در باره دختران مى‌پردازيم.
اسلام و دختران‌ روزگار جاهليت اين‌گونه بود كه «هرگاه به يكى از آنها بشارت داده مى‌شد كه دخترى نصيب تو شده، صورتش از شدّت ناراحتى سياه و مملوّ از خشم مى‌شد و از قوم و قبيله خود براى خبر بدى كه به او داده شده بود، متوارى مى‌گرديد و نمى‌دانست آيا او را با قبول ننگ نگه دارد، يا در خاك پنهانش كند» «١»؛ ولى دين مقدس اسلام به طرفدارى از دختران برخاسته، آنان را از قهر و خشم پدران و نارضايى مادران نجات داد.
دختران در بينش اسلامى، شخصيتى ارزشمند دارند؛ به گونه‌اى كه در روايات از بهترين فرزندان معرفى شده‌اند: «خَيْرُ اوْلادِكُمُ الْبَناتُ» «٢» و خداوند به آنان مهربان‌تر از پسران است: «انِّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ عَلَى الاناثِ ارْأَفُ مِنْهُ عَلَى الذُّكُور». «٣» امتيازات دختران بيش‌تر از پسران دانسته شده است. پيغمبر اكرم (ص) فرمود:
نِعْمَ الْوَلَدُ الْبَناتُ، مُلَطِّفاتٌ، مُجَهِّزاتٌ، مُؤْنِساتٌ، مُبارَكاتٌ، مُفْلِياتٌ (مُفَلِّياتٌ). «٤» دختران، خوب فرزندانى هستند. آنان مهربان و دلسوزند، اهل كار و تلاش و كمك، وسيله انس، با بركت و تربيت كننده [و يا تميز و پاك كننده‌] هستند.