تربيت دينى فرزندان

تربيت دينى فرزندان - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١١٦

چونكه با كودك سر و كارت فتاد پس زبان كودكى بايد گشاد براى آنكه پند و اندرز والدين نتايج ثمربخشى به بار آورد، لازم است دست كم به سه شرط مهم زير توجه شود:
١. والدين بايد نمونه و الگوى كاملى از پند و اندرز خويش باشند. به عبارت ديگر به آنچه به فرزندان خود سفارش مى‌كنند، خود عمل كنند.
٢. در شرايطى بايد به فرزندان خود پند و اندرز دهند كه از نظر روانى آمادگى پذيرش داشته باشند؛ ٣. موعظه بايد رسا و بليغ باشد و از شرايط بليغ بودن موعظه اين است كه سنجيده و بجا و متناسب با وضعيت فكرى و حساسيتهاى روحى شنونده باشد. «١» د. سخنان متداول و معمولى: پدر و مادر در سخنان متداول و معمولى نيز از روش گفتارى بهره مى‌گيرند. در اين زمينه لازم است به گونه‌اى رفتار كنند كه فرزندان چگونه سخن گفتن را از والدين بياموزند در به كارگيرى كلمات درست بكوشند و از حرفهاى ركيك و زشت استفاده نكنند. از فحش، نفرين و لعن دورى جويند. براى ايجاد نشاط در محيط خانواده از لطايف و مزاح‌هاى مناسب استفاده كنند. بسيارى از مطالب مفيد و مسائل دينى را در قالب داستانها و خاطرات و ضرب‌المثل به فرزندان خود القا نمايند.
٣. روش محبت‌ «محبت» به معناى دوست داشتن است و اثر آن احسان و نرمش و پرهيز از خشونت و سخت‌گيرى است. و بر دو نوع است: