تربيت دينى فرزندان - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١٠٩
دوربين حسّاس از تمام حركات و سكنات والدين و صحنههاى زندگى خانواده فيلمبردارى مىكنند. از اين رو، در الگودهى والدين به فرزندان براى تربيت دينى رعايت نكات زير ضرورى است:
الف. التزام عملى والدين به دستورات دينى: پدر و مادر بايستى پاك و متديّن و عامل به دستورات دينى باشند. كودك به طور معمول، سخن گفتن، آداب معاشرت، رعايت نظم يا بىنظمى، امانتدارى يا خيانت، راستگويى يا دروغگويى، خيرخواهى يا بدخواهى و آداب و سنن دينى را در محيط خانه فرامىگيرد. اگر پدر و مادر به دستورات دينى اهميت دهند، اهل عبادت، نماز، دعا، تلاوت قرآن و توجه به معنويات باشند و موازين اخلاقى را رعايت كنند، بدون شك، بر ابعاد روحى و دينى كودك تأثير سازنده مىگذارند. به همين دليل، كودك سه يا چهار ساله هنگام مشاهده نماز والدين به نماز ترغيب مىشود و مانند آنان به ركوع و سجود مىرود و بسيارى از آداب اسلامى را در خانواده مىآموزد.
اينكه فرزندان خردسال همراه پدر و مادر به مساجد و حسينيهها رفته، در مجالس عزادارى امام حسين (ع) شركت مىكنند و مانند پدر و مادر به حالت گريه درمىآيند، حاكى از تأثير عملكرد والدين بر رفتار دينى فرزندان است.
از ميان اعضاى خانواده، مادر نقش بيشترى در تربيت كودك دارد. او نخستين كسى است كه رابطهاى مستقيم با كودك دارد، نيازهايش را تأمين مىكند و به خواستههاى او پاسخ مىگويد. از اين رو، كودك از عواطف، احساسات، نگرشها و انديشههاى مادر بيشتر متأثر مىشود و بر اين اساس، وظيفه مادر در برابر تربيت دينى كودك سنگينتر است. «١»