برخى از آيات قرآنى، كسانى را كه از نيروى عقل خويش بهره نمى‌برند، سرزنش مى‌كند:
إِنَّ شَر الدَّوَابِّ عِندَ اللّهِ ال صُّم الْبُكْمُ الَّذِينَ لَايَعْقِلُونَ. (انفال: ٢٢)
بدترين جنبندگان نزد خدا، افراد كر و لالى هستند كه انديشه نمى‌كنند.
در جاى ديگر، يكى از عوامل جهنمى شدن انسان را فرو نهادن خردورزى خوانده، از قول اين گونه افراد مى‌فرمايد:
وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِى أَصْحَابِ السَّعِ ير. (ملك: ١٠)
مى‌گويند: اگر ما گوش شنوا داشتيم يا تعقل مى‌كرديم، در ميان دوزخيان نبوديم.
امام صادق (ع) در روايتى عقل را اساس زندگى خوانده مى‌فرمايد:
دِعامَةُ الْانْسانِ الْعَقْلُ وَ مِنَ الْعَقْلِ الْفِطْنَةُ وَالْفَهْمُ وَا لْح فْظُ وَالْعِلْمُ. «١» عقل، شالوده حيات انسانى است و خوش‌ذهنى، فهم، توانايى بر حفظ و يادگيرى از آن سرچشمه مى‌گيرد.
با توجه به آيات قرآن و روايات معصومين (ع) مى‌توان گفت كه تربيت عقلى در فرهنگ اسلامى يك هدف است و چارچوبى مستحكم براى تعالى و تكامل آدمى به شمار مى‌آيد.
نقش مادر پس از تولد نوزاد، مادر نخستين فرد خانواده است كه با او تماس مستقيم دارد. در واقع، زندگى كودك با ارتباط زيستى ميان او و مادر آغاز مى‌شود.