امام حسن مجتبى (ع) توصيه مى‌كند:
وَ احْىِ قَلْبِكَ بِالْمَوْعِظَةِ. «١» دلت را با موعظه زنده كن.
نمونه‌اى از به كارگيرى روش گفتارى در پند و اندرز مواعظ حضرت لقمان به فرزند خويش است. در اين مواعظ، ضمن تذكر به فرزندش به شرك نورزيدن به خداوند، نيكى به پدر و مادر و مانند آن، مى‌فرمايد:
فرزندم! نماز را به پا دار و به كار پسنديده امر كن و از كار ناپسند نهى كن و بر آسيبى كه بر تو وارد آمده است، شكيبا باش ... از مردم [به نخوت‌] رخ بر متاب و در زمين خرامان راه مرو كه خدا خودپسندِ لاف‌زن را دوست نمى‌دارد و در راه رفتنِ خود ميانه‌رو باش و صدايت را آهسته ساز كه بدترين آوازها بانگ خران است. «٢» در سيره معصومين (ع) نيز مواعظ موجز و مؤثر فراوان وجود دارد كه هركدام به نوبه خود تأثيرى شگرف در صيقل دادن جان آدمى دارد.
كودكان و نوجوانان بايد همواره تحت تأثير تلقين پند و اندرزهاى مشفقانه والدين خود قرار گيرند؛ زيرا در شنيدن اثرى هست كه در دانستن نيست.
البته والدين هم بايد براى موعظه توانايى فرزندان را در نظر گيرند و خود را جاى آنان بگذارند. پيغمبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:
مَنْ كانَ لَهُ صَبِىٌّ فَلْيَتَصابَّ لَهُ. «٣» هر كس كودكى دارد، بايد خويش را تا سر حدّ كودكى تنزل دهد.