استدلال و برهان عقلى دريافت كند؛ مانند توصيف اينكه «اللّه آفريننده جهان است» يا «خدا يكى است.» ب. ايمان: عنصر دوم در دين، التزام قلبى انسان به باورها و اصول مسلّم دينى است. به كسى كه به خداوند اعتقاد قلبى ندارد، متديّن نمى‌گويند.
ريشه تمام ارزشهاى اخلاقى، ايمان به گزاره‌هاى دينى است، و ايمان مبتنى بر شناخت و معرفت است؛ به گونه‌اى كه هر چه معرفت كامل‌تر شود، ايمان قوى‌تر مى‌گردد. البته علم و شناخت، شرط كافى براى ايمان نيست، بلكه شرط لازم آن است. عنصر اراده و گرايش باطنى به باورهاى دينى جزء ديگرى از ايمان است.
ج. عمل: عنصر سوم دين، عمل به گزاره‌هاى تجويزى و احكام دينى است؛ يعنى فرد، باورهاى دينى‌اش را در مرحله عمل نيز آشكار سازد.
عملى از نظر اسلام ارزشمند است كه ناشى از ايمان راسخ به اصول دين و ارزشهاى مذهبى است. «١» ٣. تربيت دينى‌ از آنچه درباره تربيت و دين گفته شد، برمى‌آيد كه مفهوم «تربيت دينى» در پيوند با سه محور شناخت، ايمان و عمل قابل تحقق است. بنابراين، مى‌توان گفت:
تربيت دينى فرآيندى است كه از طريق اعطاى بينش، التزام قلبى و عملى به فرد، هماهنگ با فطرت و به دور از جبر و فشار، به منظور نيل به سعادت دنيوى و اخروى انجام مى‌گيرد. «٢»