بنابراين، در تربيت اخلاقى به روش عملى، كودك بيش از آن كه بشنود، مى‌بيند؛ زيرا كودك به ويژه در مسائل اخلاقى بيش‌تر از گوش، از چشم خود استفاده مى‌كند.
٢. وقت گذاشتن براى فرزندان: برخى پدران و مادران تمام توجه خود را به مسائل تحصيلى فرزندان خود مصروف مى‌كنند و تربيت اخلاقى و معنوى آنها را چندان جدّى نمى‌گيرند، حال آنكه هدف از تربيت فرزند تنها اين نيست كه او را فردى متخصص در يكى از رشته‌هاى علمى يا فنى تربيت كنيم. چنين فردى ممكن است يك متخصص خوب باشد؛ اما معلوم نيست كه آيا او يك انسان واقعى نيز خواهد بود يا نه.
خانواده‌هايى كه براى پرورش اخلاقى و معنوى فرزندان خود ارزش چندانى قائل نيستند، از اساسى‌ترين وظيفه خود نسبت به فرزندانشان غفلت مى‌كنند. «١» بسيارى از مشكلات تربيتى در سنين بزرگسالى از اينجا ناشى مى‌شود كه پدر و مادر در سنين خردسالى براى فرزندان خود وقت نمى‌گذارند، در تربيت درست فرزندان صبر و حوصله نمى‌كنند و ناملايمات رفتارى آنها را با تدبير و مدارا بر خود هموار نمى‌سازند. از اين رو، با بزرگ شدن فرزندان و درونى شدن عادتهاى ناپسند و تربيتهاى نادرست در آنها، در تربيت اخلاقى دچار مشكل مى‌شوند. اين درخت كژ تنومند امروز، نهالى بيش نبود و كژى‌اش به آسانى درمان مى‌شد، ولى امروز بسيار سخت، به راستى و سلامت باز مى‌آيد.
٣. ايجاد اخلاقيات و عادتهاى پسنديده: از وظايف والدين به ويژه مادران،