عملى خود آن را به كار مى‌بندند. اگر مثلًا در محيط خانواده بدگويى از ديگران رواج داشته باشد، چگونه مى‌توان انتظار داشت كه اين صفت زشت در كودكان ما به وجود نيايد؟ كودكان قبل از آنكه به گفتار ما بنگرند به رفتار و كردار ما نظر مى‌كنند و رفتار ما بيش از گفتارمان بر شخصيت آنها اثر خواهد گذاشت. اگر كودك از همان آغاز كه در خانواده چشم مى‌گشايد درباره ديگران- از همسايگان و فاميل و دوستان- جز ذكر خوبى نشنود و بدگويى از آنها را ممنوع ببينند، زمينه براى صفاتى چون غيبت و بدگويى و مانند آن تا حد چشمگيرى از بين مى‌رود. همينطور است صفاتى چون دروغ، حسد، چشم هم چشمى، داد و فرياد و شدّت عمل و خشونت و بدخويى.
اگر مى‌خواهيم تربيت اخلا تربيت دينى فرزندان ٨١ الف. پاك نگه داشتن محيط خانه ص : ٨١ قى كودكان را جدّى بدانيم، بايد تربيت خود را جدّى بگيريم و همواره به خاطر داشته باشيم كه كار تربيت از خود مربّى آغاز مى‌شود. «١» بى‌ترديد آموزش عملى و الگوگيرى و تأثيرپذيرى فرزندان در كودكى از مادر بيش‌تر است و به تعبير امام خمينى (ره) «آن قدر كه اخلاق مادر، در بچه كوچك نورس تأثير دارد و به او منتقل مى‌شود از ديگران عملى نيست.» «٢»، «بچه وقتى در دامن مادرش هست مى‌بيند مادر اخلاق خوش دارد، اعمال صحيح دارد، گفتار خوش دارد، آن بچّه از همان جا اعمالش و گفتارش به تقليد از مادر كه از همه تقليدها بالاتر است و به تزريق مادر كه از همه تزريقها مؤثرتر است، تربيت مى‌شود.» «٣»