جنبه سوم تربيت اخلاقى، كه گامى فراتر از جنبه قبلى است، نوعى مراقبت حالات درونى و رفتارهاى بيرونى را دربرمى‌گيرد. در اين جنبه، متربى بيش از آنكه بياموزد، اين آموزه‌ها را به كار بندد، مى‌آموزد تا آموخته‌ها را ملكه خويش سازد. بنابراين، اگر مجموعه اين سه جنبه در فردى مشاهده شود، مى‌گويند او به تربيت اخلاقى آراسته است.
در تربيت اخلاقى فرزندان بايد به نكات زير توجه كرد:
١. آموزش عملى: بهترين شيوه در تربيت اخلاقى، روش الگويى و آموزش عملى است؛ يعنى پدر و مادر با رفتار و كردار خود فرزندان خويش را با اخلاق پسنديده آشنا سازند و بذر ارزشهاى اخلاقى را در وجود آنها پرورش دهند. مجموعه رفتار و كردار والدين و روابط آنها با هم فضاى روحى و اخلاقى ويژه‌اى را در خانه مى‌آفريند. فرزندان در اين فضا زندگى مى‌كنند و نفس مى‌كشند و از آن متأثر مى‌شوند. اگر اين جوّ حاكم بر خانه، جوّى معنوى و اخلاقى باشد، زمينه‌هاى اخلاقى را در وجود كودك پرورش مى‌دهد و او را فردى متخلّق بارمى‌آورد.
بايد توجه داشت كه ارزشهاى اخلاقى در نهاد كودك زمينه‌اى فطرى دارند و او با الهام فطرى با خوبيها و بديها آشنا است؛ اما اين زمينه فطرى به پرورش نياز دارد. بنابراين، در صورتى كه محيط كودك براى شكوفايى استعدادهاى فطرى آماده باشد، ارزشهاى اخلاقى به سرعت در وجود او رشد مى‌كند.
اگر محيط خانواده آكنده از صميميت و تفاهم و رفتارهاى پسنديده باشد و مسائل و مشكلات موجود با بزرگوارى و ملايمت و مدارا حلّ شود، كودكان همين روش را به طور طبيعى از خانواده مى‌آموزند و در زندگى‌