بازى براى كودك يك امر طبيعى است و مانند نفس كشيدن براى حيات وى ضرورت دارد. «١» در تعاليم دينى به والدين سفارش شده است كه در هفت سال اول زندگى، كودك را آزاد بگذارند.
امام صادق (ع) فرمود:
دَعِ ابْنَكَ يَلْعَبْ سَبْعَ سِن ين. «٢» فرزند خود را هفت سال آزاد بگذاريد تا بازى كند.
بر همين اساس محيط زندگى كودكان و به ويژه پسران بايد براى تحرّك و بازى مناسب باشد. متأسفانه سبك زندگى شهرى، به ويژه زندگى آپارتمانى چنان است كه اين نياز ضرورى كودكان را بر نمى‌آورد.
٤. شيطنتهاى كودكان‌ نبايد انتظار داشت كه كودك رام و مطيع باشد يا همواره آرام و ساكت در گوشه‌اى كنار بزرگ‌ترها بنشيند. اگر او چنين كند، بايد به چاره‌جويى پرداخت؛ زيرا اين وضع براى كودك طبيعى نيست. در روايتى آمده است:
پيامبر (ص) فرمود: «چه خوب است كه فرزند انسان در خردسالى بازيگوش، پرتلاطم و سركش باشد تا در بزرگسالى حليم و بردبار شود.» سپس فرمود:
«سزاوار نيست كه كودك جز اين باشد.» «٣» بنابراين، هيچ يك از اوليا و مربيان حق ندارند از شيطنت و بازيگوشى كودك خردسال جلوگيرى و سعى كنند كودكان سرشار از جنبش و نشاط را به موجوداتى افسرده و آرام مبدّل سازند. «٤»