دوران جوانى در روايات اهل بيت (ع) مورد عنايت ويژه‌اى قرار گرفته است. در تعبيرى از امام على (ع) نعمت جوانى، گوهرى ناشناخته شمرده شده كه انسان جز در ايام پيرى قدرش را نخواهد شناخت؛ همانند نعمت سلامت كه ارزشش در وقت بيمارى نمايان مى‌شود. «١» در پاره‌اى از روايات به غنيمت شمردن اين دوره طلايى در كسب لياقتها و بالا بردن ظرفيتها سفارش شده است و توصيه شده قبل از اينكه پيرى سراغتان آيد، جوانى را دريابيد؛ «٢» كه «جوانى بر سر كوچ است، درياب اين جوانى را» و جوانانى كه به هيجده سالگى رسيده‌اند و فرصتها را ارزان مى‌فروشند، ملامت گشته‌اند. «٣» تربيت‌پذيرى جوان‌ از ويژگيهاى دوره جوانى، گرايش به نيكيها و تربيت‌پذيرى است. رسول خدا (ص) خطاب به مسئولان فرهنگى و اوليا و مربيان مى‌فرمايد:
اوصيكُمْ بِالشُّبَّانِ خَ يْر اً فَا نَّه مْ ارَقُّ افْئِدَةً. «٤» به شما سفارش مى‌كنم كه به جوانان نيكى كنيد؛ زيرا آنان از لطيف‌ترين و نرم‌ترين دلها برخوردارند.
امام صادق (ع) نيز اين گونه توصيه فرموده است:
عَلَيْكُمْ بِالْاحْداثِ، فَا نَّه مْ ا سْر عُ ا لى كُلِّ خَ يْر. «٥»