واداشتن كودكان به اين تكاليف بايد با نرمى و مهربانى و تشويق همراه باشد و تكليف شاقّ از آنها خواسته نشود، ولى در عين حال والدين با جدّيت در اين موارد عمل كنند؛ به طورى كه كودك احساس نكند كه تكاليف دينى امورى جدّى يا ضرورى نيستند. هنر پدر و مادر اين است كه دو جنبه به ظاهر متضاد را يك جا جمع كنند؛ يعنى هم جدّى و هم رئوف و مهربان باشند تا بتوانند كودك را به انجام فرايض دينى وادارند.
در باره روزه گرفتن نيز وضع به همين ترتيب است. بهتر است كودك قبل از رسيدن به مرحله تكليف به تدريج با روزه آشنا شود زمينه براى انجام آن بعد از سن تكليف فراهم آيد. بيدار كردن كودكان براى خوردن سحرى و تشويق آنها به روزه «كلّه گنجشكى» و درنظر گرفتن جايزه براى آن بسيار مفيد است. تجربه نشان داده است كه كودكان معمولًا از اين برنامه‌ها لذّت مى‌برند و با شوق از آن استقبال مى‌كنند.
خانواده‌هايى كه از فرصت دوران كودكى براى آموزش مسائل دينى و ايجاد انس و عادت در انجام تكاليف دينى بهره نمى‌گيرند، در دوران بلوغ و نوجوانى با مشكلات جدّى رو به رو مى‌شوند؛ زيرا كسى كه انجام تكاليف دينى را تا مرحله نوجوانى يا جوانى و بزرگسالى به تأخير انداخته است، هر چند معتقد به موازين دينى باشد، به علّت نبود ممارست عملى و آمادگى روحى معمولًا نمى‌تواند به آسانى به احكام دينى عمل كند. «١» د. پرورش عواطف دينى: گذشته از ضرورت آشنايى فرزندان با مسائل دينى و آموزش احكام اسلامى، والدين بايد در پرورش عواطف دينى آنان‌