كامل مطلق است و مى‌تواند محور تمام فعاليتهاى آدمى شود.
منظور از قرب، كم شدن فاصله زمانى و مكانى نيست؛ زيرا خداوند آفريننده زمان و مكان و محيط بر همه زمانها و مكانهاست و با هيچ موجودى نسبت زمانى و مكانى ندارد «هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ* وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُن تُم وَاللَّهُ بِم ا تَعْمَلُونَ بَصِ يرٌ (حديد: ٣- ٤)؛ «وَلِلّهِ ا لْمَشْر قُ وَا لْم غْرِبُ فَأَيْ نَما تُوَلُّوْا فَ ثَم وَجْهُ اللّهِ. (بقره: ١١٥)
منظور قرب تكوينى به خداوند هم نيست؛ زيرا خدا احاطه وجودى بر همه آفريدگان و از جمله انسان دارد «إِنَّهُ بِكُلِّ شَى ءٍ مُح يطٌ. (فصلت: ٥٤)؛ «وَ نَح نُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلكِن لَا تُبْ صِر ونَ. (واقعه: ٨٥)
بلكه منظور از قرب به خدا، كمالى است اكتسابى كه تنها انسانهاى شايسته و صالح در پرتو بندگى خدا و عبادت و پيمودن مسير تكاملى خويش به آن مى‌رسند. در اين مقام خويشتن را عين تعلّق و ارتباط به او مى‌يابند و براى خود و هيچ موجود ديگرى استقلالى در ذات و صفات و افعال نمى‌بينند و هيچ پيش آمدى آنها را از اين مشاهده باز نمى‌دارد. علوم و مشاهداتى كه در اين مسير براى انسان حاصل مى‌شود، بر مرتبه وجودى‌اش مى‌افزايد و به تدريج جوهر ذاتش را كامل‌تر مى‌سازد و به حدى مى‌رساند كه با خدا همه چيز دارد و بى‌خدا هيچ. «١» ٢. اهداف كلى‌ اين اهداف، حدّ واسط هدف غايى و اهداف رفتارى و جزئى‌اند. هدفهاى‌