تربيت دينى فرزندان - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١٤٠
به گفته سعدى:
عالمى را كه گفت باشد و بس هر چه گويد نگيرد اندر كس «١» البته مراد از اينكه گفتار بىعمل اثر ندارد، اين است كه اثر مثبت ندارد، وگرنه در جهت عكس، بسيار مؤثر است و به ديگر سخن، اين گفتار آسيبهاى فراوانى بر تربيت فرزندان دارد؛ از جمله اينكه در باور فرزندان تزلزل مىآفريند و به اعتماد آنان ضربه مىزند و اين بىاعتمادى به ابعاد ديگر زندگى آنان سرايت مىكند، باورهاى انسانى و دينى آنها را خدشهدار مىسازد، والدين را نزد آنان از اعتبار مىاندازد، در آنان تنفر ايجاد مىنمايد و آنان را بر گناه و دروغگويى جرئت مىبخشد و دورويى و نفاق مىآورد. «٢» ٤. نظارت و مراقبت نكردن: برخى پدران و مادران فرزندان خود را رها كردهاند و از تربيت دينى و اخلاقى آنان غافلاند و حتى در برابر بزهكاريهاى آنان واكنشى از خود نشان نمىدهند. چنين روشى به انحطاط فرزندان مىانجامد و از آنان افرادى لاابالى، خيرهسر، لوس، غير منضبط و سركش بار مىآورد.
ه. روشهاى آسيبزا برخى آسيبها در روشهاى تربيتى ريشه دارند كه مهمترين آنها عبارتاند از:
١. نازپروردگى و تنعم: افراط در محبت، نوازشهاى بىحساب، مانع شدن از برخورد فرزندان با سختى و نازپرورده كردن آنان آسيبهاى جدّى بر تربيت دارد و فرزندان را ناتوان بار مىآورد و در صحنه زندگى خلع سلاح مىكند.