بزرگسالى شوند. روشن است كه چنين سياستى، فقر فرهنگى و معرفتى در حوزه معارف دينى را در بزرگسالى همراه دارد و زمينه آسيب‌پذيرى را فراهم مى‌آورد.
٢. شخصيت والدين: از عواملى كه در تربيت فرزندان اهميت ويژه‌اى دارد، شخصيت والدين است. ويژگيهايى از قبيل وقار، ادب، بزرگوارى، قاطعيت و جدّيت، پرهيز از كارهاى سبك و زياده‌روى نكردن در شوخى، اعتماد به نفس و امثال آن، عواملى هستند كه سبب ايجاد حسّ احترام در ديگران، از جمله فرزندان، به والدين مى‌شود.
در اينجا بايد به يك پديده تأسف‌بار كه در برخى خانواده‌ها به چشم مى‌خورد اشاره كنيم و آن اينكه در اين گونه خانواده‌ها، فرزندان هيچ حرمتى براى والدين قائل نيستند و چه بسا با بى‌احترامى و پرخاش با پدر و مادر خود رفتار مى‌كنند. اين برخورد نشان مى‌دهد كه شخصيت پدر و مادر در نظر فرزندان از ميان رفته و در نتيجه آنها هيچ‌گونه حرف شنوى از والدين خود ندارند. در چنين خانواده‌هايى شيرازه تربيت از هم پاشيده است و پدر و مادر نقش ارشادى و تربيتى خود را از دست داده‌اند و در تربيت دينى و اخلاقى فرزندان توفيقى نخواهند يافت. «١» از عوامل ديگر كه در اين بحث مى‌گنجد، چگونگى رفتار پدر و مادر با يكديگر است. برخوردهاى صميمانه اما محترمانه پدر و مادر و مراعات حريم و شئون همديگر در ايجاد حسّ احترام فرزند به آنها بسيار مؤثر است. از اين رو، اگر مشكلات و مسائلى ميان پدر و مادر وجود دارد، نبايد آنها را نزد فرزندان آشكار كنند يا در غياب ديگرى به انتقاد و بدگويى از او بپردازد.