٧. كودكان را نبايد به جايزه‌هاى گرانبها عادت داد و لوكس‌گرايى و تجمل‌پرستى را در آنها پديد آورد. اين كار هم از نظر اقتصاد خانواده صلاح نيست و هم در تربيت روحى و اخلاقى كودك اثر نابجا دارد؛ ٨. تشويق بايد بيدرنگ پس از كار مورد نظر صورت گيرد.
٩. كودك بايد بتواند با بهبود بخشيدن به رفتارهاى خود به دفعات از تشويق برخوردار شود. از اين رو، پاداش نبايد چنان باشد كه دسترسى به آن بسيار سخت يا ناممكن باشد؛ ١٠. در تشويق و پاداش دادن نبايد بين فرزندان تبعيض قائل شد كه اين كار نه تنها اثر تشويق را از بين مى‌برد، بلكه آثار زيانبارى نيز دارد. «١» ب. تنبيه‌ تنبيه به صورتهاى گوناگونى ممكن است انجام گيرد؛ يك نگاه ناراضى و گاه خشم‌آلود، بى‌اعتنايى و شايد قهر، توبيخ و سرزنش پنهانى، امتياز منفى دادن، محروم كردن از گردش، بازى، مهمانى يا تماشاى تلويزيون، بى‌توجهى به خواسته‌هاى او، تندى و شدت عمل نشان دادن و سرانجام تنبيه بدنى.
همه اينها يك هدف را دنبال مى‌كنند و آن اينكه كودك از ترس گرفتار شدن به آنها از كار ناپسند دورى جويد.
در ميان موارد ياد شده تنبيه بدنى غالباً سازنده نيست و گاه ضررهاى جبران‌ناپذيرى همراه دارد. از اين رو، اسلام اين گونه تنبيه را نكوهش كرده است. امام على (ع) فرمود:
خردمند به‌ادب (درس و تعليم) پندمى‌گيرد. ولى چارپايان جز به زدن پند نمى‌گيرند. «٢»