محيط خانواده، خواهش طبيعى حبّ ذات آنان ارضا نمى‌شود، در خود احساس پستى و حقارت مى‌كنند و روحى شكست خورده و روانى افسرده دارند و مشكل است در آينده بتوانند در جامعه، فعّال و منشأ اثر باشند.
اين گونه فرزندان، معمولًا در رفتارهاى اجتماعى ناتوان و كم جرئت، در اجراى اوامر الهى، بى‌اراده و در ارتكاب معاصى، بى‌پروا و متهوّرند.
رسول اكرم (ص) به پيروان خود دستور داده است:
اكْرِمُوا اوْلادَكُمْ وَاحْسِنُوا آدابَهُمْ يُغْفَرْ لَكُمْ. «١» فرزندان خود را احترام كنيد و آداب آنان را نيكو گردانيد تا آمرزيده شويد.
احترام كردن و شخصيت دادن از بزرگ‌ترين عوامل جلب محبت و اطاعت است. فرزندانى كه احترام و قدر و ارج مى‌بينند و با آنان رفتارى مؤدّبانه مى‌شود، از اوامر پدر و مادر كم‌تر سرپيچى مى‌كنند.
راههاى پرورش شخصيت‌ براى پرورش شخصيت و تعالى روانى فرزندان از شيوه‌هاى گوناگونى مى‌توان سود بُرد. برخى از آنها عبارت‌اند از:
١. خطاب نيكو از همان دوران كودكى خوب است فرزندان با اوصاف و لقبهاى نيكو و پسنديده خطاب شوند. پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:
بادِرُوا اوْلادَكُمْ بِالْكُنى‌ قَبْلَ انْ تَغْلِبَ عَلَيْهِمُ الْالْقابُ. «٢» پيش از آنكه لقبهاى زشت بر فرزندانتان غلبه يابد كنيه‌ها و لقبهاى خوب بر آنان بگذاريد.