درآورند، بلكه بايد راه را باز گذارند تا كودك بتواند ديگران را نيز دوست بدارد؛ ٦. مادران به طور طبيعى به فرزندان كوچك‌تر بيش‌تر محبت مى‌كنند، ولى اين امر نبايد موجب بى‌توجهى به فرزند بزرگ‌تر شود و او گمان كند كه پدر و مادر او را فراموش كرده‌اند و فرزند جديد را دشمنى براى خود بداند؛ ٧. نوع محبت در سنين مختلف متفاوت است؛ ٨. محبت والدين در سالهاى اول زندگى بيش‌تر از سنين ديگر سازنده است اگرچه در سالهاى بلوغ و جوانى نيز كم اهميت نيست؛ ٩. محبت والدين نبايد مانعى براى امر و نهى به فرزندان گردد. آنجا كه جاى مهرورزى است بايد مهربان بود و آنجا كه جاى امر و نهى است، بايد همان را انجام داد؛ «١» ١٠. پدران و مادران شاغل به دليل عدم حضور در خانه لازم است به گونه‌اى برنامه‌ريزى كنند كه بتوانند فرزندان خود را از محبت سرشار خويش برخوردار سازند و از احساس كمبود محبت آنان جلوگيرى نمايند.
زيان كمبود محبت‌ به نظر بسيارى از دانشمندان، منشأ بسيارى از عقده‌ها، عدم ارضاى كودك از محبت است. زيانهاى ناشى از كمبود محبت بسيار است از جمله اينكه زمينه را براى كمرويى او فراهم مى‌سازد. چنين كودكى در سنين بعدى، در مواجهه با مشكلات و حل آنها ناتوان و عاجز خواهد است.
اطفالى كه در دوره كودكى محبت نبينند، احياناً در بزرگسالى، ناسازگار