عبادت نسبت داده مى‌شود؛ زيرا وسيله پرورش و تكامل نفس است؛ مانند «وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكوةً». «١» براى تربيت تعريفهاى متعددى ارائه شده است كه در عين تعدّد، همگى تربيت را فرآيندى مى‌دانند كه با استفاده از استعدادهاى فرد تغييراتى در او مى‌آفريند. حال اگر عنصرى هدفمند به اين فرآيند افزوده شود، مى‌توان گفت كه تربيت عبارت است از: «فراهم كردن زمينه‌ها و عوامل براى به فعليت رساندن و شكوفا كردن استعدادهاى انسان در جهت مطلوب». «٢» بنابراين، تربيت مبتنى بر يك هدف و مقصد است كه آن نيز تابع نوع نگرش مكتب‌ها به انسان و جهان است كه همين نگرش تعيين مى‌كند استعدادها چگونه و به چه ميزان توانايى شكوفايى دارند. راز گوناگونى ديدگاهها درباره تربيت در همين نكته نهفته است.
٢. دين‌ واژه «دين» در لغت به معناى كيش، آيين، طريقت و شريعت «٣» و در اصطلاح عبارت است از مجموعه اصول، قواعد، احكام و دستوراتى كه از سوى خداوند به انسان داده شده است. به عبارت ديگر دين، شامل گزاره‌هاى توصيفى و تجويزى است و سه عنصر اساسى دارد:
الف. شناخت: نخستين عنصر مؤثر در ديندارى و تديّن، علم به اصول و قواعد ضرورى دين است. فرد متديّن بايد گزاره‌هاى دينى را از طريق‌