تربيت دينى فرزندان - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١١٤
ويژهاى برخوردار است، و ممكن است كوچكترين اشتباه و برخورد نادرست، آثار زيانبارى در پى داشته باشد. از اين رو، بايد نكات زير را در نظر داشت:
١. والدين بايد امر و نهى خود را با عطوفت و مهربانى و اخلاق و رفتار نيك عجين كنند.
٢. والدين بايد بدانند كه در تربيت دينى، پيامها، تحميل كردنى نيست، بلكه پذيرفتنى است. به همين سبب بايد بكوشند آموزههاى دينى و امر و نهىهاى خود را با تشويق و ترغيب و تلطيف زبان و نرم زبانى، پذيرفتنى كنند؛ ٣. پدر و مادر در فرمانهايى كه به فرزندان خود مىدهند، بايستى هماهنگ عمل كنند و آنان را دچار سرگردانى و تزلزل در باورها نسازند. به عنوان مثال، اگر پدر به حجاب دختر اهتمام مىورزد و به رعايت آن دستور مىدهد، مادر نيز بر آن تأكيد ورزد و همان را از دختر بخواهد. اگر پدر فرزند خود را از چيزى منع مىكند، مادر عكس آن عمل نكند.
٤. با توجه به اينكه محيط خانه، فضاى شكلگيرى منشها و باورهاى دينى و اخلاقى فرزندان است، انطباق گفتار و رفتار والدين بر يكديگر بسيار اهميت دارد. از اين رو، آنان وظيفه دارند هرگاه كارى را از فرزندان خود مىخواهند، خود نيز به آن بها دهند و به آن عمل نمايند تا گفتارشان در فرزندان مؤثر افتد.
ج. موعظه و نصيحت: از ديگر كاربردهاى روش گفتارى، پند و اندرز دادن به فرزندان است. موعظه، دل را صفا و جلا مىدهد و زمينه مناسبى براى پذيرش دستورات دينى در فرزندان ايجاد مىكند. امام على (ع) به فرزندش